De titel zegt het al: Richard Pex en Anouck Preda winnen de FIRC zonder tegenstand én nemen ook de algemene overwinning mee naar huis. Een zeldzaamheid in de Challenge: alleen Campling/Ducker in Chevrotines en Ellis/Fowler in Salamandre deden het hen ooit voor, maar dat is al even geleden.
Hemicuda was een wedstrijd vol emoties, niet in het minst door de stevige regen die het deelnemersveld voorgeschoteld kreeg. De zomer is voorbij, en net voor het rallyweekend ging ook de Indian Summer voor de bijl: de eerste echte regenrally van het seizoen, met alle gevolgen van dien.
De openingsproeven op zaterdagavond eisten meteen hun tol. Allfrey/Fellowes moesten hun Peugeot 205 op KP2 parkeren met onoplosbare elektrische problemen. Richards/Butler sleepten zich naar de service met een geblokkeerde versnellingsbak.
De eerste proef op zondag zorgde opnieuw voor slachtoffers, deze keer helaas letterlijk. Gawaine en Loïs Clark knalden aan 140 km/u op een talud, met voorsprong de zwaarste crash in een FIRC‑rally ooit, die zelfs het nationale nieuws haalde. Het trackingsysteem deed echter zijn werk: luttele minuten na het noodsignaal stonden ambulance en brandweer al ter plaatse. Het duurde anderhalf uur voor de crew uit het wrak kon bevrijd worden, om dan per helikopter naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis te snellen. Loïs kwam er met lichte verwondingen vanaf, bij Gawaine is het minder goed gesteld met verschillende breuken, we wensen hem een snel herstel toe.
Terug naar de wedstrijd, of eerder het modderbad: Pex/Preda werden snel van hun enige rivaal voor de algemene overwinning verlost, na pech voor Syx/Vanrobaeys. Weatherley/Layland, terug na drie wedstrijden afwezigheid door motorproblemen, kozen eieren voor hun geld en besloten vooral weer ritme op te bouwen. Een slimme strategie die hen een zesde plaats algemeen en tweede FIRC opleverde.
Wie uitkeek naar een duel met de Quigleys kwam bedrogen uit. Een lekke band op KP2 sloeg hen al ver terug, en op zondag bleven de tijden opvallend matig. Gevraagd naar wat er scheelde, was het antwoord even simpel als eerlijk: “We vinden absoluut ons ritme niet. Nul vertrouwen. De wagen is prima, regen is geen probleem, maar zo’n spekgladde wegen hadden we echt niet verwacht. En zulke diepe coupures hebben we echt nog nooit gezien.” Ja, die eerste regenrally van het seizoen vergt nu eenmaal een totaal andere rijstijl. Toch komen de Quigleys nog naar Kortrijk, waar de omstandigheden waarschijnlijk vergelijkbaar zullen zijn. Dapper, en daar zal het wellicht ook wel beter gaan.
De Quigleys hielden overigens nog net Smith/Vincent af, die de FIRC‑zege in Historic pakten na de opgave van leiders Anderson/Martin op KP9 met een kapotte versnellingsbak. Doodjammer, want een top‑20 algemeen lag binnen handbereik. Smith/Vincent hielden op hun beurt Wood/Chambers achter zich, die een eerste Historic‑zege door de neus geboord zagen door een gebroken wiel dat op de proef moest worden gewisseld, ruim drie minuten verloren.
Verder opvallend sterke tijden voor Brown/Stringer, terug na een sabbatjaar en een Belgisch debuut in hun 208 R4, met amper wedstrijdkilometers op de teller. Een auto die een totaal andere rijstijl vraagt dan hun beroemde Micra Kit Car, maar die 25e plaats algemeen en vierde FIRC beloven alvast veel moois. Ook nieuwkomers Tony en Reece Racey maakten een prima debuut: Eerste keer in België, eerste keer zelf nota’s maken, meteen de moeilijkst denkbare omstandigheden… en toch zesde FIRC. Dat smaakt naar meer, het team denkt er overigens net zo over.
Packer/Davies, eveneens debutanten in Koekelare, loodsten hun Fiesta zonder kleerscheuren naar de finish, net als vader en zoon Smith in de bescheiden C2. In het middenveld hielden beide teams heel wat snellere wagens achter zich. Dit gold helaas niet voor Smith/Purdy, die na allerlei avonturen de hekken sloten, zowel in FIRC als algemeen. Het moest er ooit eens van komen, maar het team liet het niet aan hun hart komen.
Ook zijn er twee uitschieters: de indrukwekkende remonte van Richards/Butler, die ondanks veel tijdsverlies in het begin toch nog de middenmoot bereikten, waarschijnlijk te danken aan de onverhard ervaring van Rob. En uiteraard de fenomenale derde plek in FIRC voor habitués Freeman/Williams, winnaars bij de 2WD en liefst zestiende algemeen. Ze wisten trouwens zelf niet goed waarom ze zo hoog eindigden: “Geen idee, we rijden eigenlijk gewoon ons ritme zoals altijd, vermijden risico’s, fouten maakten we niet, en dan krijg je dit. Best tof.”
Een bewogen wedstrijd dus, die ook de Challenge ’26 in zijn plooi laat vallen. Pex/Preda zijn zeker van hun tweede titel. Anderson/Martin kunnen ook niet meer bedreigd worden en zijn voor de eerste keer FIRC Historic‑kampioen. Bij de 2WD’s is het laatste woord nog niet gezegd, afwachten tot Kortrijk binnen een maand. Tot dan!
